JU DO IT 4

Ga overal trainen jongen, en wees nieuwsgierig

‘Ga overal trainen jongen, zoek verschillende meesters op. Wees nieuwsgierig en vraag waarom leraren doen wat ze doen.’

Ome Jan (Shihan Jan van der Horst Ɨ, 9e dan Judo) kwam op mijn pad toen ik in 1983 ging studeren aan het CIOS in Sittard.

Ome Jan en Morioka Sensei
Morioka Sensei en Ome Jan

Al in 1949 had hij een eigen sportschool in Utrecht. Iedere avond veranderde de ruimte die overdag gebruikt werd als kapsalon in een heuse dojo. Anton Geesink was één van zijn leerlingen in die beginjaren.

Ome Jan was diverse jaren bondscoach en reisde de halve wereld rond om kennis en ervaring op te doen rondom Judo. Gedurende zeven jaar onderhield hij bijna dagelijks nauwe contacten met Morioka Sensei (8e dan).

In Brussel bezocht hij regelmatig Ishiro Abe, 10e dan. Ook nadat Abe Sensei al weer jaren een van de hoofddocenten was aan de Kodokan in Japan bleven zij contact onderhouden.

Ome Jan omschreef Judo als een middel om lichaam en geest weerbaarder te maken om je zodoende beter staande te kunnen houden in de maatschappij.

Zijn laatste jaren gaf hij op zaterdagmiddag les aan een groepje leraren in de dojo van Judokai Born.

Regelmatig was ik bij hem thuis om samen te spitten in zijn bibliotheek en tussen zijn videobanden op zoek naar verdieping.

Diverse prachtige boeken, die ik van hem mocht ontvangen, staan prominent in mijn boekenkast.

Dankbaar dat ik mocht genieten van zijn lessen die hij tot op 86-jarige leeftijd zeer gedreven verzorgde.

JU DO IT
Leiderschap naar meesterschap

O.a. hij was het die mij in die jaren stimuleerde naar Japan te reizen om daar les te nemen in de Kodokan.

In mijn Judolessen gebruik ik nog steeds methodieken zoals hij die zag en kan het niet nalaten hem regelmatig te citeren.

Ome Jan overleed op 8 mei 2009 op 88-jarige leeftijd als één van de personen waar ik heel veel van leerde op mijn pad van leiderschap naar meesterschap.

Wie zijn jouw rolmodellen?

JU DO IT 3

Als klein jongetje speelde ik graag buiten.

Rolschaatsen met de kinderen uit de straat. In bomen klimmen en forten bouwen langs de Maas vond ik prachtig.

Op school was ik regelmatig het slachtoffer van de stoere jongens uit de klas. Ik was een van de kleinsten en had al vroeg een brilletje met van die jampot glazen.

Via mijn jongste zus kwam ik in contact met de judoleraar in ons dorp. Hij haalde mij over om eens mee te doen. Het bleek dat ik talent had. Diezelfde stoere jongens uit de klas werden tijdens de judolessen al snel vakkundig gevloerd. 

Waar mijn zelfvertrouwen groeide nam het pesten op school af.

Judowedstrijdjes in de regio werden veelvuldig bezocht en prijzen werden regelmatig gewonnen. Ik herinner me nog een wedstrijdje in een café in Einighausen. Het publiek zat in het zaaltje rondom de mat vrolijk aan de koffie of bier met in de andere hand een sigaret. Dat is nu ondenkbaar.

Mijn ouders gingen overal mee naar toe. Bijna ieder weekend was er wel ergens een wedstrijdje.  Opa Beeg bleek later stiekem mijn grootste fan. Hij had alle krantenartikelen verzameld die hij trots aan zijn vrienden liet zien tijdens zijn wekelijkse kaartmiddag.

logo ju do it

We kregen een nieuwe judoleraar, Peter Demandt. In die periode wilde hij examen doen voor zijn 3e dan judo. Zijn partner was geblesseerd uitgevallen. Of ik zijn maatje wilde zijn bij het examen? Ik was net bruine band en moest nog alles leren van de specifieke examen technieken. Fanatiek als ik was deed ik mee en Peter slaagde.

Ik wilde meer……..

JU DO IT 2

Leidinggeven is makkelijk

Daar stond ik dan als beginnend leidinggevende. In het begin was het makkelijk. Een kleine groep mensen die net als ik wist van aanpakken. We begrepen elkaar. Voldeden aan elkaars verwachtingen. Dat was een prachtige tijd.

Later kwamen er echter collega’s met een andere intentie dan de mijne. De één nam het niet zo nauw met de starttijd. Een ander gebruikte de kassa om zijn privé tekorten aan te zuiveren. Een medewerkster in de functie van koerier was de hele dag onbereikbaar in gesprek met haar vriend. En als ik zeg de hele dag, dan bedoel ik ook de hele dag. Weer anderen verrichtten precies alleen die werkzaamheden welke verlangd werden. Toonden geen enkel initiatief. Telkens opnieuw opdracht geven wat te doen.

Dan wordt het allemaal een stuk moeilijker. In die tijd had ik regelmatig het gevoel het nooit goed te kunnen doen. Acteren volgens de spelregels van de directie leverde commentaar van de medewerkers. Andersom was de directie ontevreden.

Was iedereen maar zo gedreven als ik. Dat zou het leven voor mij als beginnend leidinggevende  een stuk makkelijker hebben gemaakt. Regelmatig heb ik gedacht dat niemand het werk zo goed kon uitvoeren als ikzelf. Als ervaringsdeskundige kon ik het immers sneller, beter en efficiënter. Regelmatig trapte ik in de valkuil het dan maar zelf te doen.

Het gevolg was dat de managementinformatie niet of in de avonduren werd verzameld. De planning werd voor dag en dauw in orde gemaakt.

logo ju do it

Personeel aansturen was toch moeilijker dan gedacht. Elke dag weer opnieuw diezelfde vragen en gedachten: zie je wel: zonder mij loopt het niet, pfffff. Niets ging vanzelf. Ik kreeg te weinig rust.  Vroeg me regelmatig af hoe het verder moest. Twijfel kreeg de overhand……..

Totdat ik Jan en Henk ontmoette die tijdens de oprichting van Judokai Born op een andere manier omgingen met elkaar. Effectief communiceerden. Het kon dus anders!

Ik werd nieuwsgierig……