JU DO IT 12

Herkenbaar? Altijd dezelfde medewerker die te laat is…..

Op een van de satelliet vestigingen kwam één van de medewerkers steevast elke dag te laat.

telaat

Het ging om een koerier.

Het gevolg was dat de collega’s de hele dag achter de feiten aanliepen.

De leidinggevende ter plekke had hem regelmatig aangesproken. Niets hielp.

Dus mocht ik als bedrijfsleider het varkentje wassen.

Ik had besloten iedere dag vóór aanvangstijd aanwezig te zijn om met eigen ogen vast te stellen wat er gebeurde.

Na een week stelde ik hem enkele kritische vragen.

‘Ik constateer dat je de afgelopen week iedere dag minimaal 15 minuten te laat op je werk was’ zo begon ik het gesprek. ‘Is er iets waardoor je niet om half negen kunt starten?’

‘Nee’, was het antwoord, ‘eigenlijk niet’. ‘Ik sta gewoon te laat op’. ‘Snooze te vaak’.

ha

‘Kan ik je ergens mee helpen?’ zo vervolgde ik het gesprek. ‘Zal ik je elke morgen om 8.00 uur bellen?’

‘Dat kan echt niet’ antwoordde de medewerker. ‘Ik ben volwassen en moet dit zelf kunnen oplossen’.

Op welke manier spreek jij een collega aan die zich niet aan de afspraken houdt?

Laat het me weten in een persoonlijk bericht.

JU DO IT 6

Die effectieve manier van communiceren maakte mij nieuwsgierig

De meeste medewerkers waren gelukkig uit het goede hout gesneden. Toch bleven er altijd een aantal die telkens weer opnieuw uitgelegd wilden krijgen wat mijn verwachtingen die dag waren. Elke keer opnieuw diezelfde vragen beantwoorden. Dat kostte energie. Daar moest een oplossing voor zijn.

site

De effectieve manier van communiceren zoals ik die van Henk en Jan had geleerd (zie blog 5) maakte mij nieuwsgierig. Dat wilde ik ook toepassen op mijn werk. Maar, hoe leerde je dat?

Ik ging op onderzoek.

Samen met een aantal collega’s schreven wij ons in voor de opleiding ‘Middlemanagement’. Dat leverde veel informatie over organisatiekunde en het belang van samenwerken. Daarop volgde de training ‘functionerings – en beoordelingsgesprekken’. Dit ging vooral over de structuur en inhoud van dit soort gesprekken. Prachtig op mijn CV, alleen niet dát wat ik zocht.

logo ju do it

De opleiding die het dichts in de buurt kwam van mijn doel was de training ‘oplossingsgericht werken’.

Toch gaf ook deze opleiding mij niet de voldoening waar ik naar op zoek was.

Tot dat ik een advertentie las in dagblad ‘de Limburger’:

‘Boekpresentatie: Gratis maar niet voor niets’.

JU DO IT 5

In die begintijd werden we behoorlijk tegengewerkt

We schrijven december 1992. Enkele ouders hadden mij gepolst. Zij wilden dat hun kinderen judoles van mij zouden krijgen. Op dat moment gaf ik nergens les. “Dan richten wij toch een judoclub op”, zeiden Jan en Henk.

In die begintijd ondervonden we behoorlijk wat tegenwerking. We werden hierdoor niet toegelaten tot de Judobond Nederland. Jan en Henk lieten zich niet van de wijs brengen en gingen het gesprek aan. Tot in Nieuwegein aan toe. Uiteindelijk mochten we doorgaan en deelnemen aan alle activiteiten.

Onze start was in het gemeenschapshuis van Buchten. Al snel verhuisden wij naar de gymzaal van het voormalige Da Capo College in Born.

voorblad dojo
ontwerp Dojo Judokai Born

We wilden meer. Een eigen dojo. Jan en Henk gingen in gesprek met studenten architectuur in Eindhoven. Zij maakten als afstudeerproject een fantastisch voorstel voor een nieuwe dojo. (zie bijlage) Bij de presentatie in het gemeenschapshuis in Born puilde de zaal uit met belangstellenden. Ook de gemeenteraad was vertegenwoordigd.

Even later hadden we onze ‘eigen’ dojo. Niet conform het afstudeerproject van de studenten. Dat niet. Maar wél een ‘eigen’ plek in het voormalige Da Capo College waar onze matten konden blijven liggen. En dat binnen een tijdsbestek van nog geen 4 jaar.

Jan en Henk leerden mij hoog in te zetten wanneer je iets wilt en er dan écht voor te gaan. Het tweede wat ik leerde was ‘open minded’ het gesprek aan te gaan. En lukt het niet bij de een, dan ga je naar de ander. Doorzetten en nooit opgeven.

Zij handelden volledig volgens de judogedachte. Gingen niet het gevecht maar het gesprek aan.

Puzzelstukjes vielen in elkaar.

TUE-bouwkundigen genomineerd voor de Archiprix

Marc Maurer en Tom Frantzen zijn de Eindhovense genomineerden voor de Archiprix. Dat is de jaarlijkse landelijke prijsvraag voor het beste afstudeerwerk van studenten Bouwkunde. Maurer en Frantzen maakten zowel individueel als samen een aantal ontwerpen, waaronder een judo sporthal in Born, genaamd Dojo Judokai.

Maurer en Frantzen kregen een 10 voor hun afstudeerproject.

Samen ontwierpen ze Dojo Judokai.
Van buiten bezien lijkt de betonnen constructie van de eerste verdieping op de glazen ondergrond te rusten. De 14 meter lange ingang loopt naar beneden tot aan de andere kant van het gebouw, waar de judoka’s elk apart naar hun kleedkamer gaan. Die gangen lopen gespiegeld van elkaar (het symbool van gelijkwaardigheid), waarna ze in een glazen trappenhuis komen. De trappen zijn om elkaar heen gevlochten. Daar draaien de judoka’s om elkaar heen, al weten ze dat zelf niet. Ze zien alleen zichzelf, via het naar binnengedraaide spiegelglas aan de muur. Beneden volgt de confrontatie als de tegenstanders elkaar ineens zien. Volgens het program van eisen moest de tribune gescheiden kunnen worden van de rest van het gebouw. Maurer en Frantzen maakten een schuifdeur (weer met spiegelglas) van 14 meter, die bijvoorbeeld voor aerobics gebruikt kan worden. Als de schuifdeur open wordt geschoven, weerspiegelt die het gras van buiten en is de ingang niet meer zichtbaar.

JU DO IT 4

Ga overal trainen jongen, en wees nieuwsgierig

‘Ga overal trainen jongen, zoek verschillende meesters op. Wees nieuwsgierig en vraag waarom leraren doen wat ze doen.’

Ome Jan (Shihan Jan van der Horst Ɨ, 9e dan Judo) kwam op mijn pad toen ik in 1983 ging studeren aan het CIOS in Sittard.

Ome Jan en Morioka Sensei
Morioka Sensei en Ome Jan

Al in 1949 had hij een eigen sportschool in Utrecht. Iedere avond veranderde de ruimte die overdag gebruikt werd als kapsalon in een heuse dojo. Anton Geesink was één van zijn leerlingen in die beginjaren.

Ome Jan was diverse jaren bondscoach en reisde de halve wereld rond om kennis en ervaring op te doen rondom Judo. Gedurende zeven jaar onderhield hij bijna dagelijks nauwe contacten met Morioka Sensei (8e dan).

In Brussel bezocht hij regelmatig Ishiro Abe, 10e dan. Ook nadat Abe Sensei al weer jaren een van de hoofddocenten was aan de Kodokan in Japan bleven zij contact onderhouden.

Ome Jan omschreef Judo als een middel om lichaam en geest weerbaarder te maken om je zodoende beter staande te kunnen houden in de maatschappij.

Zijn laatste jaren gaf hij op zaterdagmiddag les aan een groepje leraren in de dojo van Judokai Born.

Regelmatig was ik bij hem thuis om samen te spitten in zijn bibliotheek en tussen zijn videobanden op zoek naar verdieping.

Diverse prachtige boeken, die ik van hem mocht ontvangen, staan prominent in mijn boekenkast.

Dankbaar dat ik mocht genieten van zijn lessen die hij tot op 86-jarige leeftijd zeer gedreven verzorgde.

JU DO IT
Leiderschap naar meesterschap

O.a. hij was het die mij in die jaren stimuleerde naar Japan te reizen om daar les te nemen in de Kodokan.

In mijn Judolessen gebruik ik nog steeds methodieken zoals hij die zag en kan het niet nalaten hem regelmatig te citeren.

Ome Jan overleed op 8 mei 2009 op 88-jarige leeftijd als één van de personen waar ik heel veel van leerde op mijn pad van leiderschap naar meesterschap.

Wie zijn jouw rolmodellen?

JU DO IT 3

Als klein jongetje speelde ik graag buiten.

Rolschaatsen met de kinderen uit de straat. In bomen klimmen en forten bouwen langs de Maas vond ik prachtig.

Op school was ik regelmatig het slachtoffer van de stoere jongens uit de klas. Ik was een van de kleinsten en had al vroeg een brilletje met van die jampot glazen.

Via mijn jongste zus kwam ik in contact met de judoleraar in ons dorp. Hij haalde mij over om eens mee te doen. Het bleek dat ik talent had. Diezelfde stoere jongens uit de klas werden tijdens de judolessen al snel vakkundig gevloerd. 

Waar mijn zelfvertrouwen groeide nam het pesten op school af.

Judowedstrijdjes in de regio werden veelvuldig bezocht en prijzen werden regelmatig gewonnen. Ik herinner me nog een wedstrijdje in een café in Einighausen. Het publiek zat in het zaaltje rondom de mat vrolijk aan de koffie of bier met in de andere hand een sigaret. Dat is nu ondenkbaar.

Mijn ouders gingen overal mee naar toe. Bijna ieder weekend was er wel ergens een wedstrijdje.  Opa Beeg bleek later stiekem mijn grootste fan. Hij had alle krantenartikelen verzameld die hij trots aan zijn vrienden liet zien tijdens zijn wekelijkse kaartmiddag.

logo ju do it

We kregen een nieuwe judoleraar, Peter Demandt. In die periode wilde hij examen doen voor zijn 3e dan judo. Zijn partner was geblesseerd uitgevallen. Of ik zijn maatje wilde zijn bij het examen? Ik was net bruine band en moest nog alles leren van de specifieke examen technieken. Fanatiek als ik was deed ik mee en Peter slaagde.

Ik wilde meer……..

JU DO IT 2

Leidinggeven is makkelijk

Daar stond ik dan als beginnend leidinggevende. In het begin was het makkelijk. Een kleine groep mensen die net als ik wist van aanpakken. We begrepen elkaar. Voldeden aan elkaars verwachtingen. Dat was een prachtige tijd.

Later kwamen er echter collega’s met een andere intentie dan de mijne. De één nam het niet zo nauw met de starttijd. Een ander gebruikte de kassa om zijn privé tekorten aan te zuiveren. Een medewerkster in de functie van koerier was de hele dag onbereikbaar in gesprek met haar vriend. En als ik zeg de hele dag, dan bedoel ik ook de hele dag. Weer anderen verrichtten precies alleen die werkzaamheden welke verlangd werden. Toonden geen enkel initiatief. Telkens opnieuw opdracht geven wat te doen.

Dan wordt het allemaal een stuk moeilijker. In die tijd had ik regelmatig het gevoel het nooit goed te kunnen doen. Acteren volgens de spelregels van de directie leverde commentaar van de medewerkers. Andersom was de directie ontevreden.

Was iedereen maar zo gedreven als ik. Dat zou het leven voor mij als beginnend leidinggevende  een stuk makkelijker hebben gemaakt. Regelmatig heb ik gedacht dat niemand het werk zo goed kon uitvoeren als ikzelf. Als ervaringsdeskundige kon ik het immers sneller, beter en efficiënter. Regelmatig trapte ik in de valkuil het dan maar zelf te doen.

Het gevolg was dat de managementinformatie niet of in de avonduren werd verzameld. De planning werd voor dag en dauw in orde gemaakt.

logo ju do it

Personeel aansturen was toch moeilijker dan gedacht. Elke dag weer opnieuw diezelfde vragen en gedachten: zie je wel: zonder mij loopt het niet, pfffff. Niets ging vanzelf. Ik kreeg te weinig rust.  Vroeg me regelmatig af hoe het verder moest. Twijfel kreeg de overhand……..

Totdat ik Jan en Henk ontmoette die tijdens de oprichting van Judokai Born op een andere manier omgingen met elkaar. Effectief communiceerden. Het kon dus anders!

Ik werd nieuwsgierig……

JU DO IT

In drie stappen van Leiderschap naar Meesterschap

In loslaten gesterkt

Wie wil een vestiging openen in Maastricht? Dat was de vraag die onze directeur in mei 1991 stelde tijdens de dagelijkse lunchpauze. Ik stak mijn hand spontaan in de lucht en liet het gebaar vergezeld gaan met een duidelijke: ‘ik wil wel’. Daarmee was een nieuwe stap in mijn loopbaan bezegeld. Na enkele maanden van voorbereiding, elektriciteit aanleggen, schilderen en machines plaatsen was het zover. Oktober 1991 na afloop van een grootse presentatie tijdens de bedrijven contactdagen in Maastricht openden wij de deuren aan de Hoogbrugstraat in Maastricht.

Nu moeten jullie weten dat ik van nature iemand ben die van aanpakken weet. Een echte doener. ‘niet lullen, maar poetsen’.  Op deze manier startte ik ook deze periode. Overwerken was normaal. De klant was niet koning maar keizer. Altijd stond ik klaar. Of zoals een klant later het mooi verwoordde: ‘Hugo besteed geen tijd aan allerlei problemen die zich eventueel kunnen voordoen. Hij is heel erg gericht op het oplossen en mogelijkheden om je te helpen’.

Al snel moesten er mensen komen om mij te helpen. En zo werd ik van het ene op het andere moment leidinggevende. In een mum van tijd groeide dit uit tot een crew van zeven. De directie ging er van uit dat het leidinggeven er als van zelf bij hoorde.

Nu weet ik wel beter.  Tijdens mijn opleiding aan het CIOS in Sittard en mijn toen nog prille ervaring als judoleraar had mij enige mensenkennis opgeleverd. Leidinggeven is echter nog andere pindakaas.

30 jaar later heb ik besloten mijn ervaringen aan het papier toe te vertrouwen en te delen met mensen die er behoefte aan hebben. Mensen die net als ik mogen doorgroeien van vakmanschap via leiderschap naar meesterschap.

Hiervoor ontwikkelde ik een 3-stappen plan. De naam? JU DO IT.

logo ju do it

JU DO IT is gebaseerd op Shu-Ha-Ri. Dit is een Japanse filosofie die in drie simpele woorden beschrijft

hoe je van leerling een meester wordt. Het is een methode van kennis vergaren in 3 stappen.

Het begrip Shu-Ha-Ri is afkomstig uit de oudste Japanse verdedigingskunsten.

Nieuwsgierig? Bel gerust voor een kopje koffie of thee via 06-83596614