JU DO IT blog 13

Toen stak hij de band lek…..

Een typisch voorbeeld van het principe ‘voordoen’ leerde ik van mijn vader. Ik was een jaar of 10. Met de kinderen uit de buurt deden we wedstrijdjes fietsen rondom een pleintje of naar Obbicht en terug. Wie was het snelste?

Ik had een ouderwetse degelijke fiets met een wielerstuur erop gemonteerd.

lekke band

Als ik een lekke band had werd deze vakkundig door mijn vader gerepareerd.

Tot die bewuste dag….

Hij vond dat ik het zelf maar eens moest leren.

‘Let goed op’ zo begon hij. ‘Ik doe het nog één keer voor, daarna moet je het zelf kunnen’.

Hij plakte de band.

‘heb je goed gekeken?’ vroeg hij.

Het antwoord was ‘ja’.

Toen nam hij een naald en stak de band weer lek.

‘Zo’ zei hij, ‘dan mag je het nu zelf doen’.

ri

Een bijzondere ervaring. Sindsdien plak ik zelf mijn lekke banden.

Wat betekent dit verhaal voor jou?

Laat het me weten in een persoonlijk bericht.

JU DO IT 12

Herkenbaar? Altijd dezelfde medewerker die te laat is…..

Op een van de satelliet vestigingen kwam één van de medewerkers steevast elke dag te laat.

telaat

Het ging om een koerier.

Het gevolg was dat de collega’s de hele dag achter de feiten aanliepen.

De leidinggevende ter plekke had hem regelmatig aangesproken. Niets hielp.

Dus mocht ik als bedrijfsleider het varkentje wassen.

Ik had besloten iedere dag vóór aanvangstijd aanwezig te zijn om met eigen ogen vast te stellen wat er gebeurde.

Na een week stelde ik hem enkele kritische vragen.

‘Ik constateer dat je de afgelopen week iedere dag minimaal 15 minuten te laat op je werk was’ zo begon ik het gesprek. ‘Is er iets waardoor je niet om half negen kunt starten?’

‘Nee’, was het antwoord, ‘eigenlijk niet’. ‘Ik sta gewoon te laat op’. ‘Snooze te vaak’.

ha

‘Kan ik je ergens mee helpen?’ zo vervolgde ik het gesprek. ‘Zal ik je elke morgen om 8.00 uur bellen?’

‘Dat kan echt niet’ antwoordde de medewerker. ‘Ik ben volwassen en moet dit zelf kunnen oplossen’.

Op welke manier spreek jij een collega aan die zich niet aan de afspraken houdt?

Laat het me weten in een persoonlijk bericht.

JU DO IT 11

Levenslange garantie….

leveslange garantie

Binnen ons managementteam was klantgerichtheid vaak een hot item.

De klant stond centraal.

Toch hadden we regelmatig discussies.

Hoever ga je om de klant centraal te stellen?

Het was in die tijd dat mijn vrouw en ik een nieuwe wasmachine hadden gekocht van een plaatselijke leverancier uit Limbricht.

We kregen levenslang garantie op die machine. Géén voorrijkosten. Géén uurloon. Na de ‘normale’ garantieperiode hoefde je alleen de onderdelen te betalen. De andere leden binnen ons managementteam geloofden mij niet en lachten mij uit.

Toch stelde ik mijzelf onderstaande vraag.

Hoe konden we dat idee doortrekken binnen ons bedrijf?

Shu Ha Ri

Altijd stonden we klaar voor onze klanten. Je kon het zo gek niet bedenken.

Zo belde de directeur van een architectenbureau om 17.00 uur met de opmerking dat hij de volgende dag om 9.00 uur een presentatie voor een prijsvraag moest inleveren.

“geen probleem”, antwoordde ik. “dan hebben we nog de hele nacht”.

Dat was onze vorm van ‘levenslange garantie’ en zo ontstonden klantrelaties voor het leven.

Op welke manier doe jij aan ‘levenslange garantie?’

JU DO IT 10

Ik voelde mij niet begrepen….

Dit speelde in de tijd dat ik bedrijfsleider was op het hoogtepunt van de firma. Op dat moment hadden we zes vestigingen in Limburg en zuid-oost Brabant.

We kregen een nieuwe directeur.

Ik stelde voor iedere maandag ochtend in een korte ‘bila’  bij te praten. Wat speelt er? Zitten we nog op koers? Moeten we bijsturen?

Onze nieuwe directeur had geen interesse voor een bila.

“Één keer per maand?” vroeg ik?

“nee”

“Ieder kwartaal”

“Oke”, was het antwoord.

Na een jaar waarbij alle geplande overleggen op het laatste moment waren afgezegd werd ik uitgenodigd voor een beoordelingsgesprek.

De directeur startte het gesprek door te zeggen dat hij een aantal punten wilde bespreken waarover hij niet tevreden was het afgelopen jaar.

Dat was het moment..

Ik voelde mij niet begrepen.

Feedback matters

“Als we tussentijds hadden overlegd, had ik kunnen bijsturen” was mijn reactie.

Hoe belangrijk vind jij het geven van feedback?

JU DO IT 9

Het was in die tijd dat de directeur in een impasse raakte met het voltallige personeel

logo ju do it

Als bedrijfsleider stond ik er tussen in.

Kon het voor geen van beide partijen goed doen.

Ik besloot te bellen met Ed Verhoeff.

Ed was in die tijd mijn persoonlijke coach. Hij was net herstellende van een ingrijpende hersentumor operatie. Ondanks deze vervelende persoonlijke situatie waarin Ed verkeerde was hij er met volle 100% aandacht voor mij. Na enkele persoonlijke uitwisselingen  stelde Ed de vraag hoe hij mij kon helpen.

Ik vertelde hem dat de directeur in een impasse zat met het voltallige personeel en dat het voor mij voelde alsof ik het voor geen van beide partijen goed kon doen.

“kun je naar hem toe gaan en zeggen dat je hem begrijpt” vroeg Ed. Het universum zou de rest doen

“Prima”, zei ik. “Dat kan wel”.

“Wanneer ga je dat doen?” Vroeg Ed.

“Nu”. Was het antwoord.

ha

Ik liep de kamer van de directeur binnen. Hij zat in een gesloten houding achter zijn bureau.

“Ik wil nog even terug komen op de ontstane situatie”. Zo begon ik het gesprek. “Ik heb begrip voor deze situatie en ga het oplossen ook”.

Toen gebeurde er iets opmerkelijks. Zijn gesloten houding veranderde. Zijn armen gingen uit elkaar vergezeld met de woorden: “Hè, hè, eindelik emes dae mich begrip”.

Het contact was hersteld. We waren in verbinding…….

Voel je vrij om te reageren

JU DO IT 8

Nadoen, de eerste stap van Leiderschap naar Meesterschap

In deze fase staat nieuwsgierigheid centraal.

Hoe meer ik inmiddels wist van de judosport des te meer besefte ik hoeveel ik nog te leren had.

Ook als leidinggevende zocht ik altijd naar verdieping.

Ik wilde weten wie ik was. Waarom ik deed wat ik deed. Waarom? Waarom? Waarom?

Zo ontdekte ik mijn drijfveren en mijn denkstijlen. Mijn kernwaarden. Kreeg inzicht in mijn kwaliteiten en bovenal in mijn valkuilen. Wat mij teugels geeft en wat vleugels.

Ik kwam er achter wat mijn voorkeursstijl was van communiceren.

Wilde mijn droom waarmaken:  ‘Alle mensen fluitend naar hun werk’.

In mijn stappenplan vergelijk ik de eerste stap met een rups. De rups kruipt uit zijn eitje en gaat op onderzoek uit met als doel zoveel mogelijk planten te eten. In dit stadium wordt gezorgd voor voldoende energie en gewicht om uit een klein eitje een prachtige vlinder te laten voortkomen.

Dit proces staat wat mij betreft symbool voor het vergaren van zoveel mogelijk kennis en ervaring. Door nieuwsgierig te zijn en ideeën en handelen van anderen te imiteren.

Jezelf leren kennen. Antwoord vinden op de waarom vraag.

Kortom: ‘Nadoen’.

shu ha ri

JU DO IT 7

Gratis maar niet voor niets

In mijn zoektocht naar een communicatietraining had ik al verschillende opties verkend. Het was allemaal niet wat ik zocht. Totdat mijn oog viel op een advertentie in dagblad De Limburger.

gratis maar niet voor niets

Boekpresentatie: ‘Gratis maar niet voor niets’.

Op een of andere manier werd ik erdoor aangetrokken.

Het moet ergens rond 2005 zijn geweest. De presentatie was in een zaal in Mechelen (Zuid-Limburg). Normaal gesproken ben ik bij dit soort gelegenheden nogal terughoudend. Nu nam ik plaats op de voorste rij.

Die was echter gereserveerd voor de genodigden……

De schrijver / presentator Ed Verhoeff boeide mij enorm. Hij benoemde praktijkvoorbeelden. Inspirerend en gelijker tijd wist hij in simpele woorden de kern te raken.

Met het complete managementteam (uitgezonderd de directeur) volgden wij een leiderschapstraining bij Ed Verhoeff. Daarna een workshop voor het complete personeel in onze vestiging in Sittard.

Ik werd gegrepen door zijn filosofie en aanpak.

JU DO IT

Het was in die tijd dat de directeur in een impasse raakte met het voltallige personeel.

Als bedrijfsleider stond ik er tussen in.

Kon het voor geen van beide partijen goed doen.

Ik besloot te bellen met Ed Verhoeff.

Reageren? Voel je vrij.

JU DO IT 6

Die effectieve manier van communiceren maakte mij nieuwsgierig

De meeste medewerkers waren gelukkig uit het goede hout gesneden. Toch bleven er altijd een aantal die telkens weer opnieuw uitgelegd wilden krijgen wat mijn verwachtingen die dag waren. Elke keer opnieuw diezelfde vragen beantwoorden. Dat kostte energie. Daar moest een oplossing voor zijn.

site

De effectieve manier van communiceren zoals ik die van Henk en Jan had geleerd (zie blog 5) maakte mij nieuwsgierig. Dat wilde ik ook toepassen op mijn werk. Maar, hoe leerde je dat?

Ik ging op onderzoek.

Samen met een aantal collega’s schreven wij ons in voor de opleiding ‘Middlemanagement’. Dat leverde veel informatie over organisatiekunde en het belang van samenwerken. Daarop volgde de training ‘functionerings – en beoordelingsgesprekken’. Dit ging vooral over de structuur en inhoud van dit soort gesprekken. Prachtig op mijn CV, alleen niet dát wat ik zocht.

logo ju do it

De opleiding die het dichts in de buurt kwam van mijn doel was de training ‘oplossingsgericht werken’.

Toch gaf ook deze opleiding mij niet de voldoening waar ik naar op zoek was.

Tot dat ik een advertentie las in dagblad ‘de Limburger’:

‘Boekpresentatie: Gratis maar niet voor niets’.

JU DO IT 5

In die begintijd werden we behoorlijk tegengewerkt

We schrijven december 1992. Enkele ouders hadden mij gepolst. Zij wilden dat hun kinderen judoles van mij zouden krijgen. Op dat moment gaf ik nergens les. “Dan richten wij toch een judoclub op”, zeiden Jan en Henk.

In die begintijd ondervonden we behoorlijk wat tegenwerking. We werden hierdoor niet toegelaten tot de Judobond Nederland. Jan en Henk lieten zich niet van de wijs brengen en gingen het gesprek aan. Tot in Nieuwegein aan toe. Uiteindelijk mochten we doorgaan en deelnemen aan alle activiteiten.

Onze start was in het gemeenschapshuis van Buchten. Al snel verhuisden wij naar de gymzaal van het voormalige Da Capo College in Born.

voorblad dojo
ontwerp Dojo Judokai Born

We wilden meer. Een eigen dojo. Jan en Henk gingen in gesprek met studenten architectuur in Eindhoven. Zij maakten als afstudeerproject een fantastisch voorstel voor een nieuwe dojo. (zie bijlage) Bij de presentatie in het gemeenschapshuis in Born puilde de zaal uit met belangstellenden. Ook de gemeenteraad was vertegenwoordigd.

Even later hadden we onze ‘eigen’ dojo. Niet conform het afstudeerproject van de studenten. Dat niet. Maar wél een ‘eigen’ plek in het voormalige Da Capo College waar onze matten konden blijven liggen. En dat binnen een tijdsbestek van nog geen 4 jaar.

Jan en Henk leerden mij hoog in te zetten wanneer je iets wilt en er dan écht voor te gaan. Het tweede wat ik leerde was ‘open minded’ het gesprek aan te gaan. En lukt het niet bij de een, dan ga je naar de ander. Doorzetten en nooit opgeven.

Zij handelden volledig volgens de judogedachte. Gingen niet het gevecht maar het gesprek aan.

Puzzelstukjes vielen in elkaar.

TUE-bouwkundigen genomineerd voor de Archiprix

Marc Maurer en Tom Frantzen zijn de Eindhovense genomineerden voor de Archiprix. Dat is de jaarlijkse landelijke prijsvraag voor het beste afstudeerwerk van studenten Bouwkunde. Maurer en Frantzen maakten zowel individueel als samen een aantal ontwerpen, waaronder een judo sporthal in Born, genaamd Dojo Judokai.

Maurer en Frantzen kregen een 10 voor hun afstudeerproject.

Samen ontwierpen ze Dojo Judokai.
Van buiten bezien lijkt de betonnen constructie van de eerste verdieping op de glazen ondergrond te rusten. De 14 meter lange ingang loopt naar beneden tot aan de andere kant van het gebouw, waar de judoka’s elk apart naar hun kleedkamer gaan. Die gangen lopen gespiegeld van elkaar (het symbool van gelijkwaardigheid), waarna ze in een glazen trappenhuis komen. De trappen zijn om elkaar heen gevlochten. Daar draaien de judoka’s om elkaar heen, al weten ze dat zelf niet. Ze zien alleen zichzelf, via het naar binnengedraaide spiegelglas aan de muur. Beneden volgt de confrontatie als de tegenstanders elkaar ineens zien. Volgens het program van eisen moest de tribune gescheiden kunnen worden van de rest van het gebouw. Maurer en Frantzen maakten een schuifdeur (weer met spiegelglas) van 14 meter, die bijvoorbeeld voor aerobics gebruikt kan worden. Als de schuifdeur open wordt geschoven, weerspiegelt die het gras van buiten en is de ingang niet meer zichtbaar.

JU DO IT 4

Ga overal trainen jongen, en wees nieuwsgierig

‘Ga overal trainen jongen, zoek verschillende meesters op. Wees nieuwsgierig en vraag waarom leraren doen wat ze doen.’

Ome Jan (Shihan Jan van der Horst Ɨ, 9e dan Judo) kwam op mijn pad toen ik in 1983 ging studeren aan het CIOS in Sittard.

Ome Jan en Morioka Sensei
Morioka Sensei en Ome Jan

Al in 1949 had hij een eigen sportschool in Utrecht. Iedere avond veranderde de ruimte die overdag gebruikt werd als kapsalon in een heuse dojo. Anton Geesink was één van zijn leerlingen in die beginjaren.

Ome Jan was diverse jaren bondscoach en reisde de halve wereld rond om kennis en ervaring op te doen rondom Judo. Gedurende zeven jaar onderhield hij bijna dagelijks nauwe contacten met Morioka Sensei (8e dan).

In Brussel bezocht hij regelmatig Ishiro Abe, 10e dan. Ook nadat Abe Sensei al weer jaren een van de hoofddocenten was aan de Kodokan in Japan bleven zij contact onderhouden.

Ome Jan omschreef Judo als een middel om lichaam en geest weerbaarder te maken om je zodoende beter staande te kunnen houden in de maatschappij.

Zijn laatste jaren gaf hij op zaterdagmiddag les aan een groepje leraren in de dojo van Judokai Born.

Regelmatig was ik bij hem thuis om samen te spitten in zijn bibliotheek en tussen zijn videobanden op zoek naar verdieping.

Diverse prachtige boeken, die ik van hem mocht ontvangen, staan prominent in mijn boekenkast.

Dankbaar dat ik mocht genieten van zijn lessen die hij tot op 86-jarige leeftijd zeer gedreven verzorgde.

JU DO IT
Leiderschap naar meesterschap

O.a. hij was het die mij in die jaren stimuleerde naar Japan te reizen om daar les te nemen in de Kodokan.

In mijn Judolessen gebruik ik nog steeds methodieken zoals hij die zag en kan het niet nalaten hem regelmatig te citeren.

Ome Jan overleed op 8 mei 2009 op 88-jarige leeftijd als één van de personen waar ik heel veel van leerde op mijn pad van leiderschap naar meesterschap.

Wie zijn jouw rolmodellen?