Doe jij weleens aan verbaal Judo?

Vele honderden jaren geleden stond een kleine Chinese jongen, Li-Tei-Feng, aan de oever van de machtige Jantsee en keek uit over het geelkleurige water. Li-Tei-Feng was klein en zwak en hij was onder de indruk van de kracht van de geweldige rivier. Was ik maar zo sterk als de Jantsee, dacht hij. Plotseling werd het aardedonker en even later raasde er een tyfoon over het land, die alles vernietigde en met zich mee sleurde. Li-Tei-Feng sprong snel in een gat en maakte zich zo klein mogelijk. Toen de storm voorbij was keek de kleine jongen om zich heen. Alles was kapot of weggeblazen en de machtige sterke bomen waren als luciferhoutjes omgeknakt. Tot zijn grote verbazing echter zag hij dat er nog één boompje in leven was: een kleine nietige wilg. De kleine wilg had geen weerstand gegeven aan de verwoestende kracht van de taifoen, maar was met diens kracht meegegaan. Hoe de storm ook beukte, nooit vond hij verzet, omdat de wilg steeds doorboog, soms wel tot zijn kruin de grond raakte. Na de verschrikkelijke storm was de kleine wilg de enige overlevende in de verre omtrek. Dit principe van meegeven werd het belangrijkste principe in het judo en in andere budokunsten.
‘Ju’ geeft dus het principe van het meegeven weer. In het judo betekent dit, dat je probeert je aan te passen aan de bedoelingen van je tegenstander. Trekt hij aan je, dan moet je niet terugtrekken, maar duwen. Duwt hij tegen je, dan moet je niet terugduwen, maar trekken. Jigoro Kano, de uitvinder van judo legde dit principe als volgt uit. Als de tegenstander duwt met een kracht van 10 en ik duw terug met een kracht van 5 zal ik altijd verliezen. Duwt de tegenstander met een kracht van 10 en ik trek gelijktijdig met een kracht van 5 komt de tegenstander met een kracht van 15 in beweging.Deze metafoor vertaal ik tijdens mijn workshop ‘Meegeven of Tegenwerken’ naar communicatie. Hoe communiceer jij ? Met of tegen elkaar?